یه روزی یه دنیا میسازم که ساعتاش همه 5باشه

یه دنیا که همه چیزش هماهنگ باشه

همیشه 7مهر پاییزای قشنگ باشه

قاچ کردن کیکات کار من باشه

محکم تو آغوش کشیدنت امن امن باشه

خال گردنت وسط خیابونا واسه بوسیدن باشه

همه شبای00.00 تو تاریکی جاده های رفتن باشه

خلاصه که من واسه تو و تو واسه من باشه

ادامه دارد

امروز سومین روز است که یک وعده هم غذا نمیخورم فقط در حدی که برای اجبار به زندگی، زنده بمانم ...چیزهایی میخورم که حتی نمیفهمم چه بوده

امروز سومین روز است که دنیا برایم جهنمی داغ و سوزان است

روزهایی که پاهایم را میکشم دنبال خودم نه خودم را دنبال پاها

بدترین حالت حالتها این است که به خاطر کسی یعنی بچه ات باید زنده بمانی

لعنت به زندگی

صدای پرنده ای از اولین روزهای بهار همیشه با من است تا همین امروز همین امروز که در پیچیده ترین لحظه های زندگیم صدایش در صبح خنک بهار آرامم میکند یک جیغ کوچک است. شاید برای همین دوستش میدارم برای همین که هروقت دلش بخواهد جیغ میزند و نمیگذارد که کوهها کوه جمع شود از غصه هایش. به هرکس که گفتم عادی نگاهم کرد و یک اسم برای پرنده خوشحالیم گذاشت هرکس شبیه زندگی خودش، هرکس شبیه من در زندگی خودش به پرنده ای که دوست میدارم نامی گذاشت من اما صدایش میزنم پرنده ی غمگینِ جیغ جیغویِ شادی بخشم

باد میوزد باد از سمت فصلی که نامش، نامش تابستان است و سالی که 1395 تکیه داده ام سرم را در سایه کوتاه دیواری که نامش تراس هواخوری است و جایی که محل کار من گریخته ام از هجوم فکرهایی که نامشان درماندگی ست و راهی که بیراهه من سکوت تارهای تارم وقتی جایی کنجی از طاقچه خاک میخورد فریاد ریخته در گلوی چاهم وقتی کسی نیست برای شنیدن من یک زن کامواییم یک کلاف پیچیده در مناسبات اجتماعی زندانیم با پاهایی در زنجیر هزار اسارت ابدی زنی درون پیله های ابریشمم با بالهایی برای پروانه نشدن من یک زنم که نامش ، نامش، هیچ نمیدانم که چیست

این تیر لعنتی چنگ انداخته دور گلویم رگهاها را از مویرگ و مویرگ ها را از پوست و گوشتم میکند...تمام نمیشود چرا؟ چقدر به قول لیلا این درد بعد عمل بد است دردی که قلبت را کنده ای و میخواهی بعدش همان انسان سابق شوی راه بیفتی دوره بگردی میان کسانی که یک روز خیلی دوستشان داشتی با همان قلب که گند زدی با دستهای خودت به آن و دوباره سعی کنی دوست داشتن را یاد بگیری با سینه ای بدون قلب چقدر این تیر لعنتی حالم بد است هی گریه پشت پلکهایم آماده، انتظار یک تنهایی را میکشد کاش باور کنند که بیمارم یک بیمار پر از درد روحی کاش مامان، کاش بابا تکیه گاههای کودکیم انسانهای مورد

هنوز هیچی نگذشته از رفتنت دنیایم چه دلتنگ میشود

هنوز هیچ نگذشته که صدایت برای من نیست چه سکوت میشوم

هنوز هیچ نگذشته از دزدیدن نگاهت که چشمانم سیاهی میبیند

کاش همیشه به من برمیگشتی بدون دغدغه استرس و حس عذاب وجدان

کاش از همه دنیا تو را هدیه گرفته بودم (چه زود غریبه شدیم با هزاران فرسخ فاصله وقتی روبرویم نشسته ای)

بهترینم خدانگهدار

بالاخره تو این وبلاگ یه روز اومدم و نوشتم حس خوب اینکه پا پس بکشی خوب نیست هست؟ آره هست یقین پیدا کردم که همه آدما شکل همن خسته میشن میرن دنبال واقعیت ها نه رویا رویایی که میخواستیم مال ما بشه: تو سرم صدای دریاس، چشمام رو میبندم آسمون پر ستاره، تو من شب آتیش آواز با صدای بلند پتو میکشیم دورمون تنگ در آغوشت قایم میشم . ی شب بدست میارمش یه شبی که فقط مال منی اما اینجور شد: تو سرم صدای دریاس، چشمام رو میبندم آسمون پر ستاره، تو من شب آتیش آواز با صدای بلند.همگی دود شدن و رویای من هیچوقت واقعی نشد... پا پس کشیدی حلقت رو سخت چسبیدی بچسب منم تلاش میکنم همه تلاشم ر

از امروز چند چیز را باید مصرانه یاد بگیرم دوست نداشتنت دوست داشتنش دوست داشتنم میبینی حتی دوست نداشتن تو اولین گزینه ی تمرینهایم هم هست لعنت به تمام روزهایی که از این پس باید روبرویم نشسته باشی و دوستت نداشته باشم لعنت به تمام عصرها شبها که حواسم سمت تو پرت میشود و من زیر پا تمام احساسم را له خواهم کرد با هرآنچه در توان دارم تا امروز هرگز نمیخواستم باور کنم که نمیخواهمت اما از امروز متاسفم تیر خلاص سخت است اعتراف میکنم بدترین تمرینی است که در زندگی دارم اما من موفق از پسش بر می آیم موفق بدرود

نه من نه تو تا هرگز رفتنی نمیشویم

چرا وقتی میتوانم دوستت بدارم بجنگم برای ادای دوست نداشتن

روزها و شبهایم پر از تو باد

7مهر که آمد سال دیگری بود که باهم بودیم

یک پاییز پشت پنجره و من و تو کنار هم هرچند دور اما باهم

یک قطره باران که روی صورتم خورد و مثل تو عجیب مهربان بود و حال خوب کن

ممنون بخاطر داشتنت ممنون بخاطر پاییزی که تو را دارد